Keşke derdimiz akşam eve dönünce dermanını bulacağımızı bildiğimiz bir şey olsaydı. Çok çalışırsak kurtuluruz diyeceğimiz bir şey olsaydı. Uyuyup uyanınca biteceğini bilseydik. Ayrıldığımız yerlerde kalsaydı, bizle gelmeseydi her yere. İçimizi çürüte çürüte büyümeseydi her gün. Derdimizi unutmak için oyunlar uydurmak zorunda kalmasaydık. İçimizden geleni içimizden geldiğinde söyleyebilsek, olmak istediğimiz yere sırtımızdaki küfeyi indirip de gidebilseydik. Ama öyle değil işte.
simurg liked this
raifefendii reblogged this from maya-imya-aglaya
raifefendii liked this
benimayarimyok reblogged this from objectoriented
benimayarimyok liked this
panind liked this
rafakaldir liked this
kuruboya liked this
cafeverona liked this
gelengidenkalan liked this
maya-imya-aglaya reblogged this from objectoriented
maya-imya-aglaya liked this
passpassive liked this
objectoriented posted this
