‘biraz daha başka şeylerden uzak’
sırlanmış, parlak camdan aynalarda değil de, bulanık camlarda kendimi seyretmeye bayıldığımı keşfettim. asla tam olarak seçemediğim manzara ve ‘ben’. bu ben miyim. keşfetmek çok eylenceli. parlak aynalardan ürkerken, meğersem benim yuvammış diye silûetimle oynuyorum. mesela dün vapura bindim ve tam camın karşısına oturmuşum. gene silûet olmuşum sanki oyun gibi bişey. o an içim içime sığmadı. çünkü o bulanık ama sakin görüntümden deniz, gök, koskocaman bir şehir geçiyordu. bunlar içimden geliyor diye hayret ettim. yani hem dışarıdandılar ama hem de içimdendiler. sonra yolculuk bitti. meydandan yokuş yukarı yürüdüm. yürüdükçe döküldüm. döküldükçe uzaklaştım. uzaklaştıkça yakınlaştım. beni bekleyen ve benim onu beklediğim mükemmelikte bir şeye, daha başka şeylerden uzaklaşarak misafir oldum. aslında dilimin ucundaydı bak şöyle bişey oldu:
“sana bakarak
bütün yüzleri unutmak
kendimden
ve arap saçı olmuş
bir sürü
hikayelerden bıkarak
sana misafir geliyorum
denizlerin sesi içinde
ve gündüz güneşlerinde
şaşırmış
sana misafir geliyorum
biraz daha uykuya yakın
biraz daha dalgın
biraz daha başka şeylerden uzak” *
